Dziś jest: środa, 23-08-2017
Imieniny: Apolinarego, Miły, Róży
Biuletyn Informacji Publicznej



a urząd gminy.jpeg foto-top.jpeg image0020.jpeg image0076.jpeg image0079.jpeg image0092.jpeg image0102.jpeg image0137.jpeg image0137.jpeg image0145.jpeg image0158.jpeg image0159.jpeg Kąty Opolskie.jpeg

Sołectwa

  Gminę tworzy 8 sołectw:

Powierzchnia (w hektarach)
Tarnów Opolski - 2717,85
Kosorowice - 1728,95
Raszowa - 879,01
Przywory - 737,42
Nakło - 650,39
Kąty Opolskie - 563,60
Miedziana - 508,05
Walidrogi - 377,85
Razem: 8163,12 ~` 82 km
 
Liczba mieszkańców: stan na 30.06.2015r.
Kąty Opolskie - 880
Kosorowice - 957
Miedziana - 609
Nakło  - 1 418
Przywory  - 1 101
Raszowa  - 760
Tarnów Opolski - 3 449
Walidrogi - 214
Razem: 9 388
 
NAKŁO
 
 
nakło.jpeg

Wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1293 r., później w 1297 r. W 1361 r. we wsi był sołtys – Stanco, który otrzymał od księcia opolsko-strzeleckiego Alberta 7 łanów, młyn (być może zlokalizowany na dzisiejszym Grabówku) oraz karczmę. W 1534 r. we wsi było 11 kmieci – gospodarzy, w 1610 r. liczba zwiększyła się o cztery osoby, wśród nich byli garncarz i szewc. W 1618 r. we wsi było 13 kmieci i 3 ogrodników, w latach 1723/25 – 13 kmieci (wieś podlegała wówczas właścicielowi zamku w Opolu, którym był cesarz austriacki), w 1783 – 14 gospodarstw i kilku chałupników – przez blisko 250 lat liczba ludności utrzymywała więc na zbliżonym poziomie. Rozwój miejscowości był następnych latach był już szybszy - w1829 r. wieś miała 42 domy, w 1844 – 54 domy oraz szkołę (stara szkoła została zniszczona w 1822 r., nowa działała od 1836 r.). Działalność prowadzili karczmarze, kowale, rzeźnik, krawiec, szewc itp. - branże rzemieślnicze były więc szeroko reprezentowane, a wieś tętniła życiem. W 1890 r. 571 mieszkańców używało na co dzień języka polskiego, a 34 mówiło w języku niemieckim, podczas plebiscytu w 1921 r. przeważająca część opowiedziała się za przynależnością do Polski. W 1925 r. we wsi było 121 domów, w 1960 liczba ta wzrosła do 244. Na cmentarzu w Nakle znajduje się postawiony w 1994 r. pomnik poświęcony pamięci ofiar drugiej wojny światowej. W dniu 24 lipca 1938 r. położono kamień węgielny po budowę kościoła. Nakło należało wówczas do parafii w Raszowej, której proboszczem był ksiądz Kurt Czieschlik. Budowa kościoła, trudna ze względów finansowych, zakończyła się poświęceniem go w 1940 r. Kościół otrzymał wyposażenie dzięki mieszkańcom wsi, budowę wspierał właściciel wapienników w Tarnowie Opolskim – Paweł Ogórek, przekazując m.in. kamień i wapno.

Kościół nakło.jpeg  kośc iół nakło 2.png       

Nakło, kościół parafialny pw. śś. Piotra i Pawła, widok od strony ul. Strzeleckiej oraz fasada – widok od strony ul. Kościelnej.

 

nakło kaplica.jpeg    nakło zabudowa zachodniej.jpeg

Nakło, kaplica – dzwonnica pw. NMP           Nakło, zabudowa zachodniej strony ul. Kościelnej.

 

                                              nakło szkoła.jpeg

                            Nakło, ul. Strzelecka 49, szkoła.

 
 
RASZOWA
 
 
Raszowa.jpeg

Wzmianka o tej wsi poraz pierwszy pojawiła się w dokumentach z 1297 r., kiedy to biskup wrocławski , na prośbę dziedzicznego pana Raszowej Alama, zwanego Thulecz, daruje dziesięcinę nowo poświęconemu kościołowi w Raszowej. Wg. Urbara z 1618 r. w Raszowej znajdowało się 10 kmieci, 2 młynarzy 5 ogrodników; w 1783 r. w wsi było 11 kmieci , 7 zagrodników, 6 chałupników i 37 chałupników zagonowych. W 1829 r. zabudowę wsi tworzyło 60 domów, szkoła oraz młyn wodny. Tradycje szkolnictwa w Raszowej sięgają 1301 r. i należą do najdłuższych w okolicy. Kolejny kościół drewniany został wzniesiony w 1687 r. i spłonął już w 1781, wówczas wybudowano obecną, murowaną świątynię. W 1900 r. wieś posiadała trzy sklepy, cegielnię, 2 restauracje, skład węgla, warsztat krawiecki i ślusarski, 2 rzeźnie, młyn i piekarnię.
 
Raszowa kościół.png   Raszowa - kapliczka.png
 
Raszowa, Kościół pw. Opatrzności Bożej oraz kapliczka przy zbiegu ulic Ozimskiej i Podleśnej
 
WALIDROGI
 
 
Walidrogi.jpeg
 
Wieś założono w 1773 r. w okresie intensywnej kolonizacji pruskiej na  Śląsku. Nazwę Szulenburg utworzono od nazwiska ówczesnego ministra von Sulenburg. Budową osiedla kierował lustrator lasów Burich. Nowe domy budowano w roku założenia wsi, budowę stodół ukończono dopiero w 1778 r. Na miejsce przybyli koloniści z Karniowa, Czech, Moraw i Norymbergii, wśród nich – kowal. W 1783 r. 20 budynków zamieszkiwało 112 mieszkańców, a liczba ta stopniowo ulegała zwiększeniu. W 1824 r. powstała szkoła.
 
Walidrogi restauracja.png   walidrogi  kuźnia.png
 
Walidrogi, restauracja przy u. Opolskiej 48 oraz kuźnia przy ul. Opolskiej 86
 
 
KOSOROWICE
 
 
Kosorowice.png
 
Brak starych dokumentów uniemożliwia określenie daty jej powstania. Istnieją podania ludowe o książęcym zamku koło Kosorowic, wg. Podczas polowania księżna zgubiła kosztowną bransoletkę. Uczciwym znalazcą był chłop z Kosorowic, któremu mieszkańcy zawdzięczają uwolnienie od pańszczyzny. Później był też wyróżniony kmieć nazwiskiem Gołąb, któremu książę podarował spory kawałek lasu. Podanie to ma cechy prawdopodobieństwa gdyż znajduje się ono potwierdzone w Urbaczu z 1618 roku, wg. Urbarza mieszkańcy kosorowic mieli prawo do użytkowania Tarnowca ( później nieistniejącego). Wolni byli ponad to od pańszczyzny na podstawie przywileju z 1446 r. odnowionego w 1658 r. przez burmistrza opolskiego. Nazwa wsi pochodzi od „kosiarza”. W roku 1618 w wsi mieszkało 11 kmieci, 6 zagrodników i chałupników z rodzinami.w 1829 r. na terenie wsi znajdowało się 49 budynków , w 1844 było 61 domów.  Ważną dla wsi datą jest rok 1852, kiedy pożar strawił prawie doszczętnie jej zabudowania. Od tej pory nowe budynki powstawały w większości z kamienia. w 1861 r. 54 domy mieszkalne i 30 gospodarstwa . W 1852 roku  prawie cała wieś spłonęła od tego momentu budowano wyłącznie z kamienia. w 1863 r. w Kosorowicach Odnotowano: 2 kowali, krawca stolarza, szewca i wielu murarzy. Mieszkańcy należeli do parafii tarnowskiej i tam uczęszczali do szkoły. W 1930 roku we wsi były 2 warsztaty kowalskie , 2 karczmy, sklep towarów mieszanych, warsztat stolarski , sklep kolonialny, piekarnia,krawiecki ,2 rzeźników.
 
Kosorowice kościół.png    kosorowice szkoła.png
 
Kosorowice, kaplica - dzwonnica przy ul. Opolskiej oraz budynek szkoły
 
Kosorowice widok.png  
Widok Kosorowic ok. 1937 r., fot. M. Glauer
kosorowice droga.png
To samo miejsce 75 lat późniejszej


PRZYWORY
 
 
przywory.jpeg
 

Legendy lokują początki wsi ok. połowy XII w., najwcześniejsze wzmianki pochodzą dopiero w 1531 r. Od 1687 r. należała do parafii Groszowice. Istnienie młyna Bistritz, należącego do M. Piechoty, jest poświadczone w dokumentach od 1627 r. W latach 1723-25 wieś zamieszkiwali wraz z rodzinami – sołtys, 9 kmieci, ogrodnik i 9 chałupników, do młynarza należała także miejscowa karczma. W 1783 r. Przywory składały się zaledwie z 10 domów i szkoły, do 1829 r. trwał szybki rozwój wsi – wówczas istniało już 40 domów. W 1845 r. działały browar, gorzelnia i kuźnia. W 1863 r. wieś tworzyło 9 gospodarstw, 33 chałupników, 2 dróżników kolejowych, sklep, młyn i stara katolicka szkoła. Na początku XX w. powstała stacja (kolejowa linia kolejowa Opole – Kędzierzyn-Koźle przecięła Przywory już w 1845 r.) oraz poczta. W 1930 r. we wsi znajdowało się około 100 domów, młyn, 3 restauracje, piekarnia, tartak, fabryka proszków do prania, stolarnia, rzeźnia, sklep, dwóch kowali i położna, a więc miejscowość musiała należeć do stosunkowo zasobnych.

przywory PKP.png   przywory pkp 2.png

Przywory, budynek dworca kolejowego

przywory restauracja.png   restauracja 1.png

szkoła.png   szkoła 1.png

Przywory, porównanie budynków na fotografiach archiwalnych oraz obecnie

 
 
KĄTY OPOLSKIE
 
 
Kąty Opolskie.jpeg
 
Wieś wzmiankowana w 1295 r. (Canthi). Od 1308 r., kiedy to książę Bolesław darował ją wraz z lasami Stanimirowi, wieś należała do szlachty prószkowskiej. W 1725 r., gdy Kąty należały do prószkowskiego hrabiego, zamieszkiwało ją 8 kmieci, 11 zagrodników i karczmarz. W 1783 r. – 9 kmieci i 11 chałupników. W 1829 r. we wsi znajdowało się 36 domów. Pierwsi osadnicy zajmowali się hodowlą bydła i rybołówstwem. W 1863 r. wieś zamieszkiwało 10 kmieci, 10 zagrodników, 32 chałupników a także karczmarz, rzeźnik, 2 handlarzy zbożem i 3 łódkarzy. W 1930 r. we wsi znajdowały się 3 sklepy kolonialne, 3 cegielnie (dużo, jak na znaczny udział kamienia wapiennego w miejscowym budownictwie), piekarnia,  2 restauracje, rzeźnia, fryzjer, skład węgla, kartofli i paszy. W 1946 r. wieś miała 787 mieszkańców, 1965 – 938, w 2006 – 952.
 
kąty opolskie kościół.png   kąty opolskie kapliczka.png
 
Kąty Opolskie, kościół parafialny oraz kapliczka słupowa

MIEDZIANA
 
 
miedziana.png
 
Wieś założona jako kolonia, rozkazem króla Prus,1773 r. Koloniści przybyli (za wyjątkiem Jerzego Nowaka z Przywór ) z austryjackiego Śląska i Moraw.Przyjechali do urządzonych już gospodarstw. Brzeski magazyn zaopatrzył ich w zborze i nasiona,nawet ziemniaki otrzymali od rządu. W Miedzianej było 400 mórg roli, 80 mórg łąki, 50 mórg pastwisk. 28 mórg przeznaczono na podwórka, drogi i ogrody. Z powodu piaszczystej i bagiennej ziemi plony były mierne a bydło mizerne. W roku 1783 było tam 20 gospodarstw. Do 1865 r. przybyło jedynie 3 chałupników. W 1783 r. zbudowano kaplicę gdzie raz w roku czytano mszę. Po ośmiu wolnych latach koloniści byli zobowiązani do wyrębu lasu. W Miedzianej przeważali rzemieślnicy, a wśród nich tkacze. W 1930 r we wsi był piekarnia, 2 karczmy i 3 sklepy kolonialne.
 
miedziana kapliczka.png  miedziana szkola.png
Miedziana kaplica oraz dom kultury
 
Tarnów Opolski.png
 

Wieś lokowana w 1293 r. W 1783 r. wieś posiadała katolicką szkołę, 19 kmieci, 13 zagrodników i 16 chałupników. W 1829 r. zabudowa składałasię 95 domów. Około połowy XIX w. we wsi działali: 1 rymarz, 4 rzeźników, bednarz, kołodziej, stolarz, 2 kowali, 5 krawców, 3 szewców a także murarze i wypalacze wapna. Po przeprowadzeniu linii kolejowej z przystankiem w Tarnowie Op., rozpoczęto budowę nowoczesnych wapienników – w 1900 r. było ich już 7. W 1960 r. wieś liczyła 2178 mieszkańców zamieszkujących 372 budynki. Kościół parafialny pw. św. Marcina Biskupa wzmiankowany w 1447 r., powstał zapewne w pierwszej połowie XV w., w latach 1653-64 rozbudowany. W latach 1913-14 miała miejsce ponowna rozbudowa, z wyburzeniem części starego kościoła i wykorzystaniem jego późnogotyckiego prezbiterium jako kaplicy bocznej nowego kościoła. Dobudowano wówczas czworoboczną wieżę zwieńczoną hełmem oraz przestrzenną nawę zakończoną prosto zamkniętym prezbiterium. Wg urbarza strzeleckiego, w 1640 r. trwał już wypał wapna z miejscowych złóż. W sprawozdaniu urzędniczym z 1748 r. odnotowano wypał w wielkim piecu tarnowskim, który zawalił się pod koniec XVIII w. W latach 1825 i 1845 w okolicach Tarnowa działał 1 dominialny i 3 chłopskie piece, a w 1860 – 10 pieców, później 16, głównie wzdłuż granicy z Kamieniem Śląskim. Rozwój wapiennictwa nastąpił po przeprowadzeniu w 1878 r. linii kolejowej Opole – Bytom i po uzyskaniu w 1893 r. przez tarnowski dworzec funkcji towarowej. W 1882 r. radny Josef Reiss (właściciel tzw. willi „Rajsówki”, dawniej „Josefsruh”) kupił kilka działek w Tarnowie, w pobliżu stacji w Kamieniu i wybudował tam piec do wypału wapna. Pod koniec XIX w.  w sąsiedztwie dworca powstały trzy kręgowe piece do wypału wapna. W 1890 r. firma Ogórek i Sp. wybudowała w Tarnowie i Nakle dwa piece kręgowe wraz z połączeniem kolejowym. W owym czasie wyburzano piece szybowe, zastępowane przez nowocześniejsze – kręgowe. W okresie międzywojennym w Tarnowie działały dwa przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją wapna, w następnych latach przekształcane w kolejne spółki i stopniowo modernizowane.

tarnów opolski kosciol.png   tarnów opolski plebania.png

Tarnów Opolski, kościół parafialny oraz neogotycka plebania

staw.png   staw 1.png

Tarnów Opolski, widok od strony stawu na fotografii archiwalnej i współcześnie

 

urzad.png

Budynek Urzędu Gminy

 


Urząd Gminy Tarnów Opolski ul. Dworcowa 6
46-050 Tarnów Opolski

tel.: 77 46 40 850 77 46 44 133 77 46 44 132
faks: 77 46 44 282

NIP:991 04 62 831
e-mail:
Statystyka odwiedzin:
Liczba wizyt: 2383771
Wizyt dzisiaj: 1488
Projekt graficzny - Art Engine design studio 2014